The Morning After

Het is al licht als we de Benzinebar uitrollen. Te licht. We knijpen onze ogen dicht tegen het waterige zonnetje dat de zondagochtend aankondigt. 12 Uur geleden stond  ik nog bibberend van de zenuwen in de coulissen van de Groningse Stadsschouwburg, in afwachting van mijn moment supreme, de Finale, en hier wankel ik met de 2 laatst overgebleven bestuursleden een nieuwe dag in. De rest van het bestuur en de deelnemers zijn we langzaam maar zeker kwijtgeraakt in een veel te lange en heftige nacht met veel te veel bier dat nodig was om de verhitte gemoederen en emoties te blussen.

We stoppen bij een grachtje om rustig te pissen, altijd een mooi moment, als aan de overkant een veel te sportieve voetballer in vol ornaat aan komt lopen en lichtelijk overdreven rek- en strekoefeningen begint te doen op de leuning van de brug, blijkbaar in afwachting van een auto die hem naar het stadion zal brengen. Waar de nacht voor ons eindigt begint zijn dag. De Hoop op heroische momenten, zoals ik die zelf nog geen halve dag geleden had, straalt van hem af, in gedachten scoort hij alvast een paar Winnende Doelpunten in Laatste Minuten. Wij steken nog maar een sigaret op en gaan zitten om hem eens rustig te bekijken. Na een kwartier pakt hij zijn tas weer op en loopt terug naar waar hij vandaan kwam, teleurgesteld. Vreemd. “Is het afgelast?”, schreeuwen wij gedrieen over het water. Hij kijkt verschrikt op. “Nee, de klok is vannacht een uur vooruit gezet….ik ben te vroeg”. Terwijl hij afdruipt lachen wij harder dan een volle zaal.

Als we even later terugstrompelen naar de Schouwburg, door de verlaten straten van een Groningse zondagochtend met het begin van een hele lange kater in ons hoofd, voel ik me voor het eerst van mijn leven een echte artiest.

Geschreven voor de Jubileum-CD tgv 15 jaar Groninger Studenten Cabaret Festival – oktober 2001