De Kletskop

vrijdag 10 oktober 2003 | Column | archief
Amsterdam heeft het. In Amsterdam kan alles, en mag alles. Je mag hier zuipen, roken, dansen, slikken, snuiven, blowen, spuiten en je lichaam aan de hoogste bieder verkopen. Alles wordt gedoogd. Bijna alles…..

Aan het begin van de Zeedijk zit Cafe de Kletskop. Het is een oude bruine kroeg zoals er tientallen zijn in Amsterdam. Een oase van rust in wat eens het Sodom en Gommorra van de stad was. Geen toerist weet het te vinden: het publiek bestaat uit een rare mix van yuppen, studenten en bejaarde Amsterdammers die hele avonden over hun leven in de havens kunnen vertellen als je niet oppast. Het interieur uit schaarse kaarsverlichting, een paar oude tafels en stoelen, hier en daar een vergeelde zwart-wit foto van Marilyn Monroe, En….een piano.

 

Af en toe dook er iemand achter de valse Yamaha om te spelen. Zomaar. Voor een biertje. En altijd gebeurde er hetzelfde: Gesprekken stokten, iedereen draaide zich om om te luisteren. Achter in de kroeg kneep een verliefd stel de handen zachtjes ineen. Het was een van de weinige plekken waar het gezongen, het bijna gefluisterde woord het nog won van het gelal, het geschreeuw. Geen polonaise, geen gedreun, geen vacuüm gezogen leernichten die elkaar fistfucken op de beat van YMCA, geen dronken boeren met oranje pruiken en oranje klompen die de hele boel onderkotsen. Allen maar een klein beetje schoonheid. Nergens klonk Brel mooier, nergens was Tom Waits meer op z’n plek. Ramses Shaffy moet er zelf geweest zijn. Dat voelde je. Dat rook je. Dat hoorde je aan  de ingehouden adem van het geboeide kleine publiek. En aan de piano. Af en toe gebeurde er zo’n klein wondertje in de Kletskop.

Amsterdam had het.

 

Maar het kan niet meer. Het mag niet meer. De vergunning is ingetrokken. Om muziek te maken heb je een vergunning nodig, blijkbaar. Koninginnedag, de Uitmarkt, de Gay-parade, de Parade, het Bloemencorso, de Kermis, de Wallen, Sail, alles moet kunnen. Maar als je na tienen piano speelt gaan de buren klagen…. Wat een dorp is dit toch, af en toe.

Archief

blijf op de hoogte van ernst