M&M-World

5 juli 2007, New York

         Het meisje wil niet op de foto. Ze zit met haar moeder en haar oma op de Staten Island Ferry. Haar moeder wil graag met haar op de foto, Manhattan op de achtergrond, en oma wil de foto graag maken. Ze staat al met de camera in de aanslag en moedigt het meisje aan. Maar het meisje wil niet. Ze kijkt alsof ze net iets heeft ingeslikt. Een muntje, of een klein stukje speelgoed. Ze kijkt alsof ze er bij de volgende ademteug achter gaat komen of het vast is blijven zitten in haar luchtpijp. Ze kijkt alsof ze er binnen nu en 10 seconden achter gaat komen of ze gaat stikken of niet. Zo kijkt ze.

De oma schreeuwt nog iets, de moeder slaat haar armen nog iets steviger om haar heen. Het helpt niet. Het meisje heeft er geen zin in.

Ik geef haar groot gelijk. Als buitenstaander. Ze zien er niet uit, geen van drieen. Waarom zou je hier in godsnaam een foto van willen maken? Waarom zou je dit plaatje voor de eeuwigheid willen vastleggen?

         De moeder is zo dik als dat ze klein is. Als ze te dicht in de buurt van een radar zou komen, zouden ze bij NASA denken dat ze een nieuwe planeet hebben ontdekt. Het doet pijn om naar haar te kijken. Ik weet niet of zoiets went. Ik zie haar voor het eerst. De oma heeft er 30 jaar geleden waarschijnlijk precies zo uitgezien, nu is ze de uitgelubberde blauwdruk van waar het leven van de moeder gaat eindigen.

         En het meisje? Tja, ze is pas tien, maar ze is hard op weg. Nogmaals: het ziet er niet uit. Ik zou er geen foto van nemen. Dat denk ik. Maar dat denkt het meisje blijkbaar ook. Bewustzijn is een motherfockin bitch. Dik, lelijk en kansloos zijn is 1 ding, maar weten dat je het bent, dat is teveel. Zeker met de rest van je leven al in levend vlees gematerialiseerd bij je in de vorm van je moeder en je oma. Dat is hard. Te hard. Ik gun haar een liposuctie en een adoptiegezin. Nu er nog hoop is. De moeder heeft geen hoop meer. En de oma nog minder. Maar ze heeft wel een camera. En ze zal m gebruiken ook.

“think of burgers”.

         Ik hoor het de oma zeggen, in een poging een glimlach op het verwrongen gezicht van het meisje te toveren. Dit kan niet waar zijn. “think of burgers”. Het moet niet erger worden dan dit, of ik grijp in. Het wordt erger. Ik grijp niet in.

“think of M&M-World”.

         Dit is geen grap. Mocht je denken dat de oma hier een grap maakt om het meisje aan het lachen te krijgen – kom op meid, mcDonald-land, Twixburg, M&M-world, haha, klik, klaar – nee, M&M-world bestaat echt. Een 2-etage-megatsore vol M&M. Rood en Geel. Zo heten ze. T-shirts, speelgoed-poppetjes, verzin het en ze hebben het. De moeder heeft er zo te zien een tas gekocht, waarmee ze nu op de foto wil. En het meisje was erbij. En in een laatste pogingom haar vrolijk te laten kijken roept de oma de herinnering aan dit historische familie-uitje bij haar naar boven.

En? Was het leuk daar in M&M-land? Ja. Het meisje lacht. Een beetje. Genoeg. Ik geloof haar niet. De oma wel. Ze doet het ervoor, in elk geval.