Turkije - Istanbul

Medde

Medde is productmanager. Verdomd als het niet waar. “Productmanager”. Ze zegt het zelfs zonder gêne. Ze moet het al lang zijn, want zo te horen is gewend aan het woord. Productmanager. Zeven lange jaren heeft ze Vanish geproductmanaged. Nu is ze “in between jobs”. Ze knippert niet eens met haar ogen terwijl ze de woorden uitspreekt. “in between jobs”. Dat zeg je toch niet, Medde! Kom op!

Medde woont nog in Haarlem, maar wil terug naar Amsterdam. Dat is ook praktischer voor haar nieuwe job. Superinteressant Medde! Ga door!

Ze gaat borrelnootjes managen. In Utrecht. Een hele stap. Van vlekkenverwijderaars naar borrelnootjes. Dapper meisje. Vlekkenverwijderaars is een zekere markt. Stel ik me voor. Vlekken zijn er altijd. Borrelnootjes lijkt me toch meer een luxeproduct. Een impulsmarkt. Whatever. Voor als er iets te vieren is.

Niet vanavond in elk geval. Niets te vieren. Het Nederlands Elftal is zojuist met 3-1 van de mat geveegd door Rusland. Ik ben chagrijnig. En dronken. En geil. Wat een klotecombi. Waarom ben ik geen Turk? Gisteren zat ik hier met een paar duizend Turken de handen stuk te slaan na een miraculeuze overwinning op Kroatië. In de één na laatste minuut van de verlenging achter komen, in blessuretijd gelijk maken, en dan winnen na penalties. Zo doe je dat. Allah bestaat. Dat kan niet anders. Onze God heet van basten en hij is het kwijt. Ik kan wel janken.

Medde niet. Medde keuvelt rustig verder. Ze heeft een welpje op haar schouder, van de Albert Heijn. Ook een product dat gemanaged moet worden. Ik kijk nog eens naar haar, steek een sigaret op, neem nog een slok van mijn raki, kijk nog een keer, maar het wil maar geen lekker wijf worden. Hoe graag ik het ook zou willen, en ik wil het graag. Dat zou nog een beetje troost bieden na een treurige avond. Maar het lukt me niet. Ik ga naar bed. de Dokter mag haar hebben.