Tibet -Kuifje in Tibet

En zo kwam Kuifje alsnog in Tibet terecht. Het was niet eens de bedoeling om hier te eindigen, en er was de dreiging van een nucleaire oorlog voor nodig om mij hier te krijgen, maar ik mag de Indiers en de Pakistani wel eeuwig dankbaar zijn voor hun ruzie. Tibet is zonder enige twijfel een van de mooiste, magischte en indrukwekkendste landen die ik ooit heb mogen bereizen.

 

 

Helaas wordt Tibet ook vooral getekend door de tegenstellingen tussen de Tibetanen en de Chinezen, en een groter contrast is bijna ondenkbaar. Na een week in dit land is mijn vuistregel vrij simpel: Alles wat mooi is is Tibetaans, en alles wat lelijk is, inderdaad, Chinees.

 

 

Dit geldt ten eerste en vooral voor de mensen. Het is niet helemaal eerlijk om te zeggen dat alle Chinezen lelijk zijn - smaken verschillen, en bovendien, een paar van mijn beste vrienden zijn Chinees - maar ze vallen gewoon in het niet bij de Tibetanen. Wat een cliché, maar: Wat een volk! Zoals de wind, de regen en het zand in de loop van miljoenen jaren hun onleesbare hiërogliefen in de duizenden bergen van de Tibetaanse Hoogvakte hebben gekerfd, zo ook zijn de gezichten van de mensen hier getekend, of nee, zelfs gevormd door de elementen. In elke groef in hun gezicht zie je de sporen van een ruig en genadeloos landschap dat volgens mij totaal ongeschikt is voor welke vorm van leven ook om in te wonen, maar waarin zij al duizenden jaren overleven.

Zolang al dat de sporen in hun genen zitten waardoor zelfs de kinderen iets ouds krijgen.

 

 

En dan hun Lach: Ik spreek maar 1 woord Tibetaans - Tashidele=hallo - maar dat ene woord is genoeg om hun gezichten te laten openen als een bloem en een lach tevoorschijn te toveren die stralender is dan de brandende Tibetaanse zon. Een lach die zo mooi, zo echt en zo overweldigend is dat je hem wel moet beantwoorden. Voor je het weet loop je hier over straat met een grijns op je gezicht van oor tot oor die er de komende uren ook niet meer af gaat, terwijl je maar "tashidelel, tashidele" blijft mompelen. Ik denk dat ik zelden zoveel gelachen heb als de afgelopen dagen.

 

 

Gelachen om een monnik die me wilde vergiftigen met Yakboter-Thee. Voor iedereen die nog nooit in Tibet is geweest: Neem maar van mij aan dat Yakboter-thee met afstand het allersmerigste drankje ter wereld is. Als er wereldkampioenschappen voor Smerige Drankjes waren dan zou Yakboter-thee de onbetwiste kampioen. Dat komt denk ik vooral door de combinatie van de, jawel, yakboter, met de 6 scheppen zout die ze in elk kopje gooien, waardoor je smaakpapillen na de eerste voorzichtige slok in elkaar krimpen van de pijn, en vervolgens en masse hun koffers beginnen te pakken en dreigen om je mond voorgoed te verlaten als je het waagt om nog 1 slok te nemen. En ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de monnik in kwestie dondersgoed wist dat alle westerlingen in het algemeen en dus ik in het bijzonder zo over hun nationale drank, want dat is het, dacht, maar dat wij te beleefd zijn om dat in hun gezicht te zeggen en hopen dat we met een of twee slokjes weg kunnen komen. Daar dacht deze monnik heel anders over. Hij bleef maar breed grijnzen terwijl ie na iedere die ik nam - lachend als een heel beleefde boer met kiespijn die op audientie is bij Beatrix en de Koninklijke taart niet durft te weigeren - mijn kopje vliegensvlug tot aan de rand bijvulde uit een angstwekkend grote thermoskan. En dat terwijl ik hem zelf geen druppel zag drinken, de lafaard. Ik heb het spel zo lang mogelijk meegespeeld, tot ik na een kopje of vier, vijf - ongetwijfeld een Nederlands record - zo begon te kokhalzen bij iedere poging tot een slok dat ik zelfs hem, dus laat staan mezelf, niet meer voor de gek kon houden. En dan te bedenken dat de gemiddelde Tibetaan 30 à 40 kopjes per dag drinkt......

 

 

Gelachen om twee Chinese vrouwen in een bowlingbaan. Sowieso gelachen om een bowling baan. Bowlen in Tibet?! Dat bedoel ik nou met Chinese Lelijkheid. Maar het idee was te hilarisch om niet op z'n minst een kijkje te gaan nemen. Ik ging alleen naar binnen om te informeren naar de prijs en de openingstijden, maar daar dachten de twee Chinese Nina Brinkjes heel anders over. Toen ze me na een kwartier met handen en voeten hadden duidelijk gemaakt dat er in elk geval iets 25 Yuan kostte (het bowlen? per uur?) vonden ze het ook meteen tijd om mij in actie te zien. Alle apparatuur - incl. het computergestuurde telmechanisme - werd in werking gezet, en terwijl ze maar Chinese krachttermen tegen me bleven schreeuwen ("Kom op, Tarzan! Maak ons gek met je Bowlingcapaciteiten"??) werd ik vrij geweldadig richting de baan gesleurd. Vraag me niet hoe ik weer buiten ben gekomen, maar het is me gelukt, na in elk geval in 6 talen te hebben beloofd dat ik die avond terug zou komen om een potje te spelen. Of ze nou juist wel wilde dat ik mijn vrienden mee zou nemen, of juist niet, is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Ik ben niet meer teruggegaan, ook al omdat ik blijkbaar de enige was in onze groep die de humor van Bowlen op 4000 Meter in kon zien.

 

 

Maar goed: Die Lach dus. Die lach is des te opmerkelijker als je probeert te bedenken wat dit volk de afgelopen vijftig jaar allemaal over zich heen heeft gekregen. Eerst de Chinese Inval in '49, en de definitieve annexatie in '51, die de Chinezen met een ziek gevoel voor humor de "Bevrijding van Tibet" noemen, en waarbij naar schatting 1,2 miljoen Tibetanen vermoord zijn en zo'n 125.000 het land hals over kop hebben verlaten. Daarna de Culturele Revolutie in de jaren '60 en '70 waarbij meer dan 6000 kloosters vernield zijn. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, is China nu bezig met de laatste en ultieme verkrachting van dit land : De Verchinezing van Tibet. Langzaam maar heel zeker wordt het land overspoeld met honderdduizenden, zo niet miljoenen Chinezen die door de regering hier naartoe worden gelokt met subsidies, bonussen, en met vrijstellingen van belasting en de 1-kind regel. Volgens de "officiele" cijfers zou op dit moment 12% van de boevolking hier uit Han-Immigranten bestaan, maar iedereen met ogen in zijn hoofd kan zien dat dat getal een hele slechte grap is. Heel binnenkort zullen de Tibetanen een minderheid vormen in hun eigen land, als ze dat al niet zijn.

 

 

Een schrijnend voorbeeld van de Chinese Verkrachting is het Yamdrok Tso-meer, 40 km onder Lhasa. Naast het feit dat het een spectaculair mooie plek is, is het vooral een van de vier heilige meren van Tibet, en als Tibetanen iets heilig verklaren dan menen ze het ook echt. Jammer alleen dat de Chinezen daar anders over dachten. Ze vonden het wel een geschikte plek voor een hydro-electrische centrale....Ze bouwden er een onder het meer en boorden een gat in de bodem van het meer om het water in beweging te krijgen. Dat het meer geen aanvoersaders heeft kan ze blijkbaar weinig schelen. Over 20 jaar is het meer leeg, en heeft Tibet overigens nog geen MilliWatt van de opbrengst gezien, want alle stroom gaat natuurlijk direct naar China zelf.

 

 

"Schrijnend" is een woord dat al weken op mijn lippen ligt. Het lag er in Nepal, ook al zo'n oogverblindend mooi land met een onschuldige bevolking die wordt verscheurd door een gewapende burgeroorlog van broodarme Maoisten, een tot op het bot corrupte regering die wanhopig op zoek is naar nog meer zakken om te vullen en een nog corruptere koning die hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk is voor het uitmoorden van zijn hele familie, vorig jaar juni.

 

 

En het woord ligt er hier. Ere wie ere toekomt: de Chinezen hebben ook goede dingen naar dit land gebracht, wegen aangelegd, electriciteit, en zonder de Chinezen hier had ik dit mailtje nooit kunnen versturen of naar de finale van het WK kunnen kijken (hup Brazilie!!), maar het blijft toch vooral schrijnend om te zien hoe dikke Chinezen vanuit hun airconditionede 4-WheelDrives mobiel aan het bellen zijn, terwijl hele hordes hongerige Tibetanen zich voor de ramen van mijn restaurant verdringen om te zien hoe ik probeer mijn momo's te eten......

Zolang de Tibetanen nog kunnen lachen zoals ze doen, is er nog hoop.

Hoop ik.

 

 

 

Liefs Ernst