Tibet is een prachtig land met een onvoortselbaar ruig landschap, prachtige mensen en een mystiek cultuur, maar soms wil een mens gewoon Brood en Spelen. Gelukkig heeft Lhasa sinds een paar jaar een heus Nachtleven. Jawel! Je kan een hoop slechte dingen over de Chinezen schrijven, maar ze hebben toch maar mooi Karaoke naar een hoger niveau gebracht. Letterlijk. Nu is de combinatie van Aziaten en muziek in het algemeen en karaoke in het bijzonder meestal van een tenenkrommend niveau maar aan de andere kant leek het me een uitgesproken mogelijkheid om onder het genot van een koud biertje de lokale bevolking eens wat nader te bekijken Ik werd niet teleurgsteld: Het werd een hilarische avond!

Rond half elf werd ik met een aantal reisgenoten afgezet bij "Soho". Dat klonk in elk geval goed. Een bijna Moulin Rouge-achtige ingang leidde naar een zaal die me nog het meest deed denken aan het Culturele Centrum van Katwijk aan Zee. En voor hen die daar nog nooit geweest zijn: Best, Bolsward, Berlicum, Oost-Knollendam, vul maar in. Een grote vierkante ruimte gevuld met tafeltjes en stoeltjes die schreeuwden om bingo-spelende bejaarden en een podium waar Het allemaal moest gaan gebeuren. Het karaoke scherm hing er al en er speelde een videoclip met een heleboel moeilijk kijkende Chinese jongens en meisjes die - aan de muziek te horen - wel heel erg veel van elkaar hielden maar gedoemd waren om elkaar nooit te bereiken.

Het enige verschil met Katwijk aan Zee was dat de zaal hier blauw stond van de rook en dat er een doordringende geur van hash in de lucht hing. dat kon nog gezellig worden....

We kregen een tafeltje op de eerste rij toegewezen en nog voor we konden gaan zitten werden we vrij agressief belaagd door een zestal schaars geklede meisjes. Blijkbaar was het hun baan om ons aan het drinken te krijgen, en aan de verschillende flesjes in hun fijne handen en de namen op hun strakgespannen t-shirtjes te zien vertegenwoordigde elk meisje een ander biermerk. De man (want het moet een man zijn geweest die dit had bedacht) die achter deze marketingcampagne zat had zijn huiswerk goed gedaan: Hoe  mooier het meisje, hoe duurder het bier. Ik viel meteen voor het Carlsberg-meisje, maar het werd het nogal fletse Lhasa Beer, aangezien dat een stuk goedkoper was. Je blijft toch Nederlander.

Het karaoke-scherm verdween en het leek erop dat de show ging beginnen. Wij gingen er eens goed voor zitten, maar het voorprogramma bestond uit niets anders dan nog meer te harde muziek en een rookmachine. Wel een goede rookmachine trouwens. Dat verklaarde in elk geval waarom het zaaltje zo blauw stond. De hashlucht leek te komen van een groep luidruchtige Chinezen achter ons, al zag ik nergens een joint rondgaan. Misschien was dat wel gewoon hoe ze roken, die Chinezen.

Om de tijd te doden bestelden we nog maar wat meer bier en ik kreeg steeds meer spijt dat ik toch niet voor Carlsberg was gegaan. Miss Lhasa Beer bleef ons met een verveeld gezicht blikjes aandragen met een blik die het midden hield tussen dodelijke vermoeidheid en een totale afkeer van ons. De manager had haar blijkbaar duidelijk gemaakt dat ze ons zo snel mogelijk zoveel mogelijk moest laten drinken die avond, want elke keer als een van ons het ook maar waagde zijn biertje neer te zetten kwam ze vanaf de andere kant van de zaal aangesneld, met een snelheid die helemaal niet bij haar gelaatsuitdrukking pastte, om het blikje terug in onze handen te duwen, en ze vertrok pas als we op z'n minst een flinke slok genomen hadden.

Net toen ik voor de honderdste keer de tekst op de borsten van het Carlsberg-meisje aan het lezen was ("Carlsberg") barstte het spektakel op het podium opeens los. Vanuit het niets, of eigenlijk vanuit de ondoordringbare rook op het podium, doken vijf Tibetaanse dansers en danseressen  op. Ze deden allemaal erg hun best om zo synchroon en enthousiast mogelijk op de muziek te bewegen, wat niet echt leek te lukken trouwens, en ze zongen geen woord. Het leek niet op karaoke, maar het zag er in elk geval wel traditioneel uit allemaal.

Net zo abrupt als ze verschenen waren verdwenen ze weer en nog voor iemand de kans kreeg te applaudiseren kwam de volgende act al op: Een Chinese jongen die met een poging tot ghetto-achtige uitstraling een Chinese rap rapte. Lhasa heeft weinig ghetto's volgens mij, en de zijden bloes met bloemetjes-opdruk deed zijn geloofwaardigheid als gang-member ook al weinig goeds. Maar hij deed in elk geval zijn best.

Blijkbaar waren we in een goedgeoliede show terecht gekomen ipv van in een karaoke bar, want de ene na de andere act maakte hierna het podium onveilig. Dan werd er eens wat gedanst door meisjes in veel te korte t-shirtjes met veel te lange mouwen, en dan werd er weer eens wat gezongen door een of meerdere mensen. Tussendoor verschenen af en toe een man en een vrouw in traditionele klederdracht die het geheel als een soort Eurovisie Songfestival aan elkaar praatten ("Here are ze rezults of ze german jury: China no points") en wanhopig probeerden om de stemming er een beetje in te houden. Dat lukte overigens niet echt. Ik weet niet hoe Chinees Publiek normaal reageert maar dit moest wel de lauwste zaal zijn die ik in jaren had gezien. Heel af en toe klapte er nog eens iemand tussendoor, meestal ikzelf trouwens, maar over het algemeen bleef het dodelijk stil na ieder nummer. En terecht, moet ik eerlijk zeggen. De dansers en danseressen leken nog het meest op een groepje revaliderende verkeersslachttoffers en keken al net zo chagerijnig en ongeinspireerd als onze Lhas Beer-dame, en als er gezongen werd was de enige denkbare vorm van vermaak nog de discussie over wat er slechter was: De artiesten of de geluidsinstallatie.

Ik besloot maar te gaan pissen (Lhasa Beer deed haar werk misschien niet enthousiast maar wel degelijk). Chinese WC's hebben een groot voordeel: Je kunt ze vinden met je ogen dicht. Je hoeft alleen maar op de geur af te gaan. De heren-toilet bestond uit een greppel waar je blijkbaar in moest plassen, maar aan de geur te ruiken was niemand daar erg nauwkeurig in geweest, de afgelopen 15 jaar. Ik deed mijn gulp open, keek uit gewoonte toch nog even naar beneden, en zag net op tijd dat ik bijna over een poepende Chinees heen had gepist. Hij zat daar, gehurkt, broek op de knieeen, sigaret in de mond (roken op de WC is een Chinese Traditie, ik denk vanwege de eerder genoemde geur), en bleef me maar aankijken met de ogen van een konijn op de snelweg dat de koplampen op zich af ziet komen. Ik kon hem maar ternauwernood ontwijken.

Binnen ging het feest ondertussen onverminderd verder en ik was net op tijd terug voor het hoogtepunt van de avond: Een man en een vrouw in klederdracht kwamen op voor een duet. De muziek begon, de man spreidde zijn armen en bulderde zijn tekst de verdoofde zaal in. De vrouw stond zwijgend en verwachtigvol naast hem, klaar om hem bij te vallen. Maar de man keek niet op of om en zong maar door, een minuut, twee minuten, drie minuten. Toen had de vrouw er genoeg van. Ze wierp haar partner een dodelijk blik toe en verliet stampvoetend het podium, zonder ook maar een woord gezongen te hebben.

Dat was voor ons het teken om ook maar eens te vertrekken. Onder de oorverdovende tonen van de Chinese Willeke Alberti, die hoogstwaarschijnlijk aan het zingen was dat zij morgen de bruid zou zijn geweest als zij niet haar aanstaande echtgenoot had vermoord met haar monumentale stemgeluid, slopen we richting uitgang. Ik wierp nog een laatste blik op Miss Carlsberg, maar die werd net onzedelijk betast door de groep Chinezen achter ons, die blijkbaar en betere vorm van entertainment hadden ontdekt in Soho. Lhasa Beer stond in een hoekje achter in de zaal tegen de muur geleund, vermoeider dan ooit, klaar om te sterven, en ik vroeg me af hoe slecht de muziek moest worden voordat de klandizie zich aan haar zou gaan vergrijpen. Ik wilde het niet meemaken.

E.