Nepal - Kuifje in Nepal
Kuifje in Nepal
Lieve Allemaal Nepal!! Het Land der Goden. En als ze hier niet wonen hebben ze in elk geval een tweede huisje hier, voor weekenden en vakanties. Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet eens meer "spectaculair" te noemen, laat staan zoiets denigrerend als een simpel "mooi". Groen-glooiende rijstvelden gaan onzichtbaar over in een immens bergmeer waaromheen op de achtergrond de eerste bergen van de Himalaya zwijgend en dreigend verdwijnen in de vroege Monsoen-wolken. Het is een ansichtkaart: "Groeten uit Pokhara. 25 graden, veel zon, zware regen, soms, alles OK".
Het is bijna te perfect, te oud, te eeuwig. Dit landschap is ouder dan de mensheid, en als wij allemaal van deze aardbodem verdwenen zijn, ligt het er nog steeds. Onveranderd. Toen ik hier vannacht zat, sigaretje rokend, de halve maan die een zilveren deken over dit landschap uitstrooide en alleen de krekels die met een doorlopend concert de stilte doorbraken kon ik wel janken van ontroering. En dankbaarheid. dat ik, Ernst van der Pasch uit Valkenswaard, dit alles mag aanschouwen....Wauw!
Het is in elk geval nu al meer dan genoeg beloning voor de 2 zware reisdagen hiernaartoe. 24 pijnlijke uren in verschillende bussen is te veel, zelfs voor mijn goed getrainde lichaam Indiase bussen zijn een ramp. Je probeert je er iets bij voor te stellen - "Ja, bussen in India, dat zal wel huilen-met-de-pet-op zijn" - Je stelt je in op het ergst denkbare, en dan nog overtreft het je stoutste verwachtingen.
Het begint al bij het instappen. Indiers stappen in een bus zoals spermatozoiden massaal afstormen op dat ene eitje. Nog voor het wrak voor hun neus tot stilstand is gekomen stormen ze met z'n allen richting de veel te kleine ingang en begint er een gevecht dat nog het meest doet denken aan en groep Sudanese vluchtelingen na een VN-voedseldropping, waarna het tafereel zich in de bus voortzet als een free-fight stoelendans op leven en dood.
De bussen zijn van het merk Tata. Dat niemand buiten India daar ooit van gehoord heeft is maar beter ook. Indiërs copieren graag, en ik denk dat dit moet lijken op een Amerikaanse Greyhound-bus uit de jaren '70. (Ooit kocht ik een fiets van een junkie in Amsterdam. Van een afstandje leek het in het donker op een oude Gazelle, het bleek een Indiase Hero te zijn. Nog voor ik de Overtoom had bereikt waren zowel de trapas als het achterwiel gebroken...). Onze Tata-bus heeft misschien ooit zelfs wel een beetje op een Greyhound geleken - dat moet zo rond de 1e wereldoorlog zijn geweest, schat ik - nu wekt ie het sterke vermoeden dat ie heeft meegedaan aan een kettingbotsing met een paar stoomwalsen, waarna iemand met de hand heeft geprobeerd het ding weer een beetje uit te deuken.
Alles, werkelijk alles is kapot. Nee, correctie: 1 ding doet het nog: De Claxon. En daar maakt onze bestuurder, die ongetwijfeld door een groot aantal streng-selectieve tests is gegaan om er zeker van te zijn dat ie absoluut ontoerekeningsvatbaar is, dan ook gretig gebruik van. Hij krabt eens stevig in zijn kruis (naar goed Indiaas gebruik), spuugt een klodder pruimtabak over zijn passagiers heen, schreeuwt een paar (magische?) schuttingwoorden, start de Tata, zet hem met een oorverdovend gekraak van ijzer op koud ijzer in zijn eerste versnelling, en off we go.
Gezeten op een bank die zo hard is dat ik na 10 minuten al zeker weet dat ik nog weken met aambeien ga rondlopen, zie ik door de gaten in de vloer onder mij het asfalt - of wat daarvoor door moet gaan - aan mij voorbijgaan. Het zonlicht valt door het vervallen dak in smalle bundels naar binnen, die een soort continue veranderende lichtshow vormen in het stof in de kabine.. En buiten ontrolt zich voor mijn ogen langzaam maar zeker een landschap dat zo mooi en groen en vredig is dat ik er graag in zou sterven.
Ik zie mezelf al bijna zitten, tussen de rijstvelden, koeien of geiten hoedend, af en toe hak ik met mijn blote handen een boom om, gewoon om mijn mannelijkheid te bewijzen. Mijn vrouw, die de rijst oogst, of water gaat halen met de andere vrouwen van het dorp, bij een bron, 12 km. verderop. Onze kinderen rollen gillend van plezier door de modder, voetballen en groeien gezond en ongecompliceerd op. 's Avonds zitten we op de veranda voor ons houten hutje met een koud biertje en zien we zon ondergaan, en de lucht en de bergen van roze, via oranje en rood langzaam in de duisternis verdwijnen, waarna er een sterren-lichtshow verschijnt en er tientallen per minuut vallen, terwijl wij allang niets meer te wensen hebben, waarna 's nachts de geluiden van wilde en rauwe sex tot vroeg in de ochtend door de lege vallei heen galmen, zodat iedereen tot in Kathmandu kan horen hoe gelukkig we zijn.....hmmmmmmmmmmmmm
Kortom, ik vermaak me hier wel. Morgen vertrek ik op een trektocht, de Annapurna Circuit Trek, de Himalaya in. Een week of 2 à 3 lopen en opgaan in de wildernis. Ik ben erg benieuwd. Er zullen weinig internetcafe's in de begen zijn, neem ik aan, dus maak je geen zorgen als je een tijdje niks van me hoort (mama!!), ik laat weten zodra ik weer veilig in de bewoonde wereld terugkeer. Het ga jullie allen goed, stuur alsjeblief geen attachments van honderden KB naar mijn hotmail want dan slipt ie dicht, maar verder zijn alle berichten van harte welkom. Heb ik wat te lezen als ik terugkom!
Niets dan Liefs
Ernst