Turkmenistan - Ashgabat

Lieve vrienden
 
Ik groet jullie allen vanuit een warm en overdreven zonnig Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan. Het bestaat. Turkmenistan. Raar hoe een naam, een vlek op een landkaart vanuit Nederland zo exotisch kan klinken en toch gewoon maar een land blijkt te zijn als je er eenmaal bent. Met mensen. En huizen. En meer van dat soort dingen.

Wel een raar land. Prachtig, maar raar. De afgelopen vijftien jaar geregeerd door meneer Turkmenbashi - niet zijn echte naam, een artiestennaam, anders zou het wel erg toevallig zijn: “Vader Aller Turkmenen” heten en het dan nog worden ook - een man, wiens naam ik overigens niet te vaak zal gebruiken in dit mailtje aangezien alle communicatie in dit land wordt gescreend en ik bang ben dat als zijn naam nu nog tien keer langs komt de locale KGB gaat lezen wat ik over deze man schrijf en dit mailtje Nederland nooit gaat bereiken. Vandaar.

Was het zo'n man dan? En is het zo'n land? ja, zo'n land is het, en zo'n man was het. Laten we hem vanaf nu even Theo noemen. Theo hield van fonteinen, dus heeft Ashgabat midden in de woestijn vijfhonderd fonteinen. En hij hield van marmer, dus is alles van marmer. En hij hield niet van roken dus mag je nergens roken (volgens een gids hier is ie ooit gestopt. dat zijn de ergste!). En hij hield niet van bioscopen dus zijn die hier verboden. Net als baarden. En Tv-presentatoren met make-up. Allemaal verboden.

En hij hield van gouden standbeelden van zichzelf. Hé, wie niet? Dus staat de stad er vol mee. Waaronder één boven op een oerlelijke driepoot die de Neutraliteit van dit land moet vieren, wat dat ook moge betekenen, die meedraait met de zon. Of waarschijnlijk vanuit Theo's idee, draait de zon mee met hem.

En Theo hield van schrijven, dus schreef ie boeken die het hele volk uit hun hoofd moet leren. En waarin ie het ontstaan van de staat Turkmenistan vergelijkt met het ontstaan van de aarde, ofzoiets. Vergeef me het gebrek aan details in deze. Ik ben hier ook maar op doorreis.

En Theo hield van ' de grootste....' dus heeft het land de grootste moskee van centraal Azië, de grootste elektriciteitscentrale, de hoogste vlaggenmast, de grootste katoenproductie, de hoogste fontein. het heeft ook de grootste olie- en gasvoorraad van centraal Azië, trouwens. Dat helpt.

Kortom, Ashgabat is geen stad. Het is een leeg museum, een marmeren slagroomtaart vol lege parken waar honderden fonteinen duizenden liters water de zinderend hete zomerlucht in spuiten, en duizenden lege bankjes wachten op tenminste één verliefd stelletje. Waar vijfbaanswegen leeg tussen overdreven luchtkastelen liggen. Een mislukt mini-Dubai, een Vegas zonder gokhallen, een Washington zonder hoop en democratie. Zoiets. Vergeef me mijn poging tot poëzie.

Het is hier interessant. Wij vermaken ons. Vanavond de woestijn in om een grote brandende gaskrater, cadeautje van een mislukt Russisch experiment uit de vijftiger jaren, te bekijken. En dan door naar Uzbekistan!
 
tot een volgende computer ;-))
 
 
niets dan liefs
 
ernst