Nieuws

woensdag 04 april 2007 | Column | archief
Op een college in amerika schiet een jongeman 32 mensen neer. Nieuws. 32. Is dat nou veel? Dat is het eerste dat ik me afvraag. Rare vraag. Veel? Veel? Wat is veel? “32 doden bij een zelfmoordaanslag in Irak”: Niet veel.

“32 doden bij heftige gevechten in het centrum van Mogadishu”: opvallend weinig.

“32 doden bij hongersnood in Darfur”: ongeloofwaardig.

Maar 32 doden bij een schietpartij op een school in Virginia: Veel. 32 inclusief zichzelf trouwens. Dus eigenlijk 31. 31 slachtoffers in elk geval. Nog steeds veel.

Zou hij dat zelf ook gevonden hebben? Ik bedoel: zou zo’n jongen een bepaald streefgetal in zijn hoofd hebben gehad toen hij de deur uitging?

Volgens zijn omgeving was hij geisoleerd. en zwijgzaam. Volgens zijn docent creatief schrijven schreef hij “verontrustende dingen”, wat dat ook moge zijn. Volgens de politie was ie al ooit psychologisch gescreend omdat ie meisjes stalkte. Duidelijk een ontspoorde jongen. Te ontspoord om jezelf nog mee te kunnen identificeren. Voor mij.

Volgens de videoboodschap die hij aan NBC stuurde tussen de twee schietpartijen in waren er “honderden miljarden manieren geweest om dit te voorkomen”. Ik kan me niet met deze jongen identificeren, nogmaals, maar ik maak twee dingen uit deze zin op. Of eigenlijk drie. Deze jongen is gestoord, maar dat wisten we al. Maar verder: hij heeft het besluit al genomen om de slachtpartij aan te gaan richten, en twee, hij kan erg slecht tellen. Of hij overdrijft enorm in elk geval als het om aantallen gaat. “honderden miljarden”. “honderden”, zou meer op zijn plaats zijn geweest, “duizenden”, als je je punt echt wil maken, desnoods “talloze” of iets dergelijks. Maar “honderden miljarden”. Dat is zo overdreven veel. Zou hij ook dat soort verwachtingen hebben gehad over het aantal slachtoffers dat hij zou gaan maken?  Miljoenen? Miljarden? Wilde hij de hele mensheid uitroeien?  Dan is 32 wel heel erg weinig opeens. Of eigenlijk 31 dus. Zou hij zichzelf daarom hebben doodgeschoten? Uit pure teleurstelling?

 

Hoe langer je over zoiets nadenkt hoe zieker je geest wordt. Ik probeer het te begrijpen en het lukt niet. Waarom is dit nieuws überhaupt? Elke dag gebeuren er dingen op die school. Worden er dingen geleerd, wedstrijden gespeeld, ontluiken en stranden liefdes, worden meisjes ontmaagd in een washok door quaterbacks van het football-team. Dag in dag uit. En het wordt nieuws als er zoiets gebeurd. Of iets anders ergs. Vliegtuig stort neer op de school, het hoofdgebouw brandt uit, de directeur misbruikt minderjarige studentes seksueel: Nieuws. En terecht. ik geloof ook niet in een Goed Nieuws Krant. “een baby-girafje geboren”, ga toch weg. Wij willen ellende. En we willen het niet alleen horen, en zien, en lezen, we willen ons erin verplaatsen. Het doorgronden, begrijpen op de een of andere manier. Het nieuws moet een gezicht krijgen. Dus wordt er niet alleen verteld dat er 32 doden zijn, maar ook wie ze zijn: een 72 jarige joodse docent sterrenkunde die de Holocaust, let op kijkers: de HOLOCAUST! Overleefde, maar deze moordpartij niet. “Die de Duitse en de Roemeense fascisten wist te ontvluchten om 60 jaar later te stranden in een zinloze kogelregen van een gestoorde Koreaan”. Dat soort achtergrond. Alsof ik het dan wel begrijp. Hoe meer kader er geschetst wordt, hoe meer je merkt dat je alleen maar om de kern van het verhaal heen draait, langzaam weg van het centrum, van de enige zinnige vraag: Waarom? De onbeantwoordbare vraag. De jongen is gek, en shit happens. Maar dat is geen nieuws.

Archief

blijf op de hoogte van ernst