Protest

zondag 15 april 2007 | Column | archief
Dit weekend werd de Betuwelijn officieel geopend. Eindelijk. Dit stukje gaat niet over het al dan niet wenselijk zijn van zoiets als een Betuwelijn trouwens. Hij ligt er al, gebruik m dan maar ook. Dat vind ik. Ik ben een praktische realist. Maar ik weet ook dat er mensen zijn die zoiets als een uitgelezen mogelijkheid zien om weer eens lekker ouderwets te Protesteren. En daar houd ik van. Niet om het zelf te doen, Protesteren. Ik ben een praktische realist. Maar om er naar te kijken. Het zal de romanticus in mij wel zijn. Protesteren is zo heerlijk eighties. Iets van vroeger. Ouderwets Verzet van een groep Idealisten tegen het Groot-Kapitaal. Dat werk.

 

Vandaag raapte ik de Volkskrant met grote verwachtingen van de deurmat. En ik werd niet teleurgesteld. Tenminste, niet in eerste instantie: een grote foto op de voorpagina van een Demonstrant die zich heeft Vastgeketend aan de rails. Heerlijk! Jezelf Vastketenen. Dat bedoel ik nou. Dat is Protest. Dat is eighties op zn best. Vastketenen. Malieveld. Kruisraketten. Kerncentrales. Baas in eigen Buik. Maar dan de kop onder de foto: “Even los om te schuilen voor de regen”……. Iets in mij zegt me dat er dit weekend iets fundamenteel is misgegaan.

 

Ik lees verder: “Met slechts een flinterdun matje tegen de scherpe stenen dommelen de twee meisjes in slaap”.

Hmmmm, slapen, dat klinkt al dubieus. Moeten er geen strijdliederen worden gezongen? Verfbommetjes gegooid naar hordes ME-ers. Dat soort dingen. Maar goed, dat “flinterdunne matje” tegen die “scherpe stenen”, dat heeft nog wel iets weg van Heroisch Afzien.

Maar dan: “zij zullen dat urenlang volhouden,”

uren, uren. Toe maar. Vroeger kon zoiets dagen duren. De nieuwe generatie rebellen heeft het blijkbaar druk.

“twee keer onderbroken door een bui”.

Hoezo? Hoezo onderbroken door een bui? Het is toch geen tenniswedstrijd? Het is verdomme wimbledon niet! Maar jawel hoor:

“vliegensvlug ontdoen de meisjes zich dan van hun “lock on” om een regenpak aan te trekken en te schuilen onder de geluidswering van de Betuweroute”.

Godverdomme. Ik verslik me ter plekke in mn cappucino. Wat flikken die Idealisten me nou?! Schuilen? Voor de regen? zijn ze bang dat hun hanekammen nat worden? En dan die combinatie van en een regenpak, en die geluidswering. Of je doet een regenpak aan, en je gaat weer liggen op die rails, of je gaat onder die wering schuilen. Maar alle twee? Wat voor mietje ben je dan?! Als je nou nog zou schuilen voor een traangasbombardement van de politie, ok, dan heb je mijn sympathie. Maar de politie was in geen velden of wegen te bekennen, want

“geen trein die dit gedeelte van de spoorlijn vandaag zal bereiken”.

Nou breekt mijn klomp. Wat zijn dit voor sukkels. Jezelf vastketenen aan een stuk spoor waar niks langskomt. Dat zal ze leren! Die vercorrumpeerde Groot-Kapitalisten. In Barendrecht wordt de lijn geopend en tweehonderd kilometer verderop staan twee meisjes in regenpakken te verkleumen onder een geluidsscherm. Zo pak je ze aan!

 

Maar het wordt nog erger als de politie alsnog arriveert. Niet om die sukkels vol te pompen met traangas om ze daarna eens even flink te bewerken met hun gummiknuppels. Nee, was dat maar waar. Dan had de hele actie misschien alsnog iets heldhaftigs gekregen. Je had ze bijna gegund. Maar helaas, de politie komt “de actievoerders waarschuwen voor naderend onweer”.

Ik zie het voor me. De vernedering had niet groter kunnen zijn als hun ouders ze waren komen ophalen in een opel astra station. Oom agent tegen de demonstrant :”alles goed en wel hoor jongens, met dat geprotesteer van jullie, maar doen jullie wel een beetje voorzichtig?”

 

In plaats van dat onze helden hun verlies pakken en met gebogen hoofd een kopje warme choco gaan drinken durven ze eerst nog te overleggen, want “misschien is het een hinderlaag”.

Ja hoor! Een hinderlaag! Of nog beter: een Hinderlaag. Wat denken deze mensen. Dat ze de ondergrondse zelf zijn? Dat ze het gezag zodanig in hun greep hebben dat alleen een Hinderlaag ze er nog van kan weerhouden om de macht omver te werpen. Een siddering ging door de natie, maar de trotse groep vrijheidsstrijders liet zich niet in de luren leggen. Val dood! Met je Hinderlaag. Je zit verdomme toch zeker niet in een album van suske en wiske!

 

Hoe zoiets eindigt? “klokslag zes uur wordt de blokkade opgeheven”.

Aha, nou snap ik het. Dit is demonstreren in de 21e eeuw. Niks idealisme, gewoon werk. Tot zes uur demonstreren en daarna snel naar huis om de uitslag van Dancin whith the Stars te kijken op een skai lederen bankstel in een doorzonwoning. ik weet ook waarom ik me hierover zo druk maak. Ik schaam me. Ik schaam me voor mijn generatie. Er is geen idealisme meer. Niet bij mij, maar dat wist ik al, maar ook bij de rest niet. De enige reden dat deze mensen naast een onbereden stuk spoor hebben staan schuilen in de regen is om op tv te komen. En in de krant. Dat is geen protest, dat is Idols. En dat is dus mijn generatie. Misschien wordt het tijd dat er binnenkort echt iets gebeurt om tegen te demonstreren. Misschien is het weer eens tijd voor een ouderwetse oorlog. Ik smeek de duitsers: val ons binnen! Alsjeblief! Geef ons een reden tot verzet!

Archief

blijf op de hoogte van ernst