Grapje

En dan gebeurt het: Ad maakt een grapje. Sterker nog: hij maakt een nogal slecht grapje. En nog erger: hij maakt een nogal slecht grapje tegen een expert op het gebied van grapjes, die in een grachtenpand van drie miljoen woont dat hij helemaal zelf bij elkaar heeft gegrapt. Ik zie Paul de Leeuw aarzelen. Eigenlijk zou hij Melkert nu weg willen sneren, af willen branden tot op zijn schoenveters, maar buiten beeld ziet hij de regisseur, de productie-assistent, de cameraman, de geluidsman en zelfs de dames van de grime heftig gebaren en nee-schudden en zwaaien met grote borden waarop in neon-letters staat: “LACHEN!!”. Hij zal wel moeten. Met professionele moeite weet hij een glimlach rond zijn lippen te toveren en een akelig hoog gegiechel uit te stoten. Het publiek begrijpt nu ook dat Melkert iets grappigs moet hebben gezegd en lacht en masse mee. Ze weten er zelfs nog een waarderend applausje uit te persen.
Trots  straalt Ad met een Papa-Kijk-Dan-blik de camera in.

Begrijp mij goed: Ik heb niets tegen Ad Melkert, of tegen grapjes, en zelfs niet tegen de combinatie van die twee. Ik heb alleen iets tegen politici die zo nodig te pas en te onpas willen verschijnen in TV-programma’s waar ze niets te zoeken hebben. Alleen al dit weekend: Zalm bij Paul Haenen, Fortuyn bij BvD, Melkert dus bij Paul de Leeuw, en, volgens mij het absolute dieptepunt, Hans Dijkstal bij Ralph Imbar.

Sowieso, Ralph Imbar. Ik begreep meteen waarom die man zich al twintig jaar verbergt met z’n camera. Zodra hij zelf in beeld verschijnt, wordt het zap-gehalte bijna ondragelijk hoog. De enige reden dat ik bleef kijken was mijn fascinatie voor Dijkstal. Waarom zat die man daar in godsnaam? Waarom liet-ie zich zo ontzettend vernederen op nationale televisie, lachend om Ralph Imbar (“Ik mag toch wel Hans zeggen, he?”), pratend over zijn vrouw (“de liefste van de hele wereld”), terwijl hij in een spijkerblauw schort het land probeerde te overtuigen van het feit dat-ie absoluut niet kon schilderen. Het programma heette “Zelfportet”. Dat het doek na drie kwartier nog voor negentig procent leeg was kan toch zelfs een TROS-lid niet zijn ontgaan.

Waar is het fout gegaan? Democratie is toch ooit bedacht met het idee dat we het besturen van een land overlaten aan de mensen die daar het meeste verstand van hebben. En niet aan degene met de beste Elvis Presley-imitatie. Manchester United betaalt toch zeker ook geen zestig miljoen voor van Nistelrooy omdat-ie zo’n goed inhoudelijke standpunt over de situatie in het Midden-Oosten kan formuleren.