Ecuador - Kuifje in Ecuador
Vandaag heb ik God gezien. Echt waar! Vreesch niet, ik ben niet besprongen door de heer, al zou dat makkelijk kunnen gebeuren in een stad als Cuenca, die makkelijk Rome naar de kroon zou kunnen steken als Stad Met Het Grootste Aantal Kerken Per Vierkante Meter, besprongen heeft hij me niet, maar ik heb m wel gezien. God was de zon en verschool zich achter een grote donkere wolk, maar hij brandde ook een paar gaten in die wolk zodat ie z'n goddelijke licht in een paar duidelijk afgetekende lichtbundels kon laten stralen op de mooiste stad van Ecuador. En door een van die gaten viel het licht precies op mij, staande op het dakterras van mijn hostal, zodat ik getuige kon zijn van een van de spectulairste zonsondergangen van deze eeuw. het was een wonder, ik zweer het je!
Laat ik proberen het uitzicht vanaf mijn dakterras te omschrijven: Links ligt de kerk van San Fransisco, de heilge dan, niet de stad. Een felroze suikertaart uit de 17e eeuw met een veel te grote toren waarop in grote letters "Ora Pro Nobis" prijkt, voor de classici onder ons. Rechts ligt de Kathedraal van Cuenca, en als ik Kathedraal zeg bedoel ik ook Kathedraal. Een belachelijk groot monster van rood baksteen en marmer, met drie spirwitte torentjes, bekroond met blauwe koepels. En recht voor mij ligt de markt van San Fransisco, nog steeds de heilige, alsof iemand een enorm wak heeft geslagen in een eindeloze zee van middeleeuws rode dakpannetjes. Unesco heeft van Cuenca een World Heritage Site gemaakt, en je kan zeggen van de VN wat je wil maar dat hebben ze dan wel weer goed gezien. het is prachtig.
Mooier in elk geval dan Guayakil - Guayawat?, geeft niet, ik had er ook nog nooit van gehoord - Guayakil, de grootste stad van Ecuador en nu al het Rotterdam van Zuid Amerika. De stad laat zich misschien nog wel het best samenvatten door de Malecon 2000, schijnbaar een van de grootste stadsvernieuwingsprojecten in Zuid Amerika van de afgelopen decennia en een hopeloze poging nog een beetje allure aan deze oerlelijke stad te geven: Miljoenen zinloos geïnvesteerde dollars die hebben geleid tot een soort Scheveningse Pier in het kwadraat, een twee en half kilometer lang gedrocht van speeltuintjes, straatmeubilair waar het Rokin nog een puntje aan kan zuigen en overdekte winkelcentra waar de happy few van Ecuador verveeld door heen kunnen slenteren op de maat van Shania Twain's " You're still the one", dit alles afgezet met een drie meter hoog hek en streng bewaakt door soldaten met hele grote waterpistolen om de minder happy few ervan te weerhouden ook van Shania Twain te komen genieten, alsof ze dat al zouden willen. Het beste wat ik kon verzinnen in Guayakil was naar de Burger King gaan om daarna mijn culturele geest te scherpen aan Scary Movie 3....need i say more?
Nee dan de Galapagos-eilanden. Ja, ik ben er geweest, en ja het was hondsduur en ja, het was een van de mooiste plekken waar ik ooit heb mogen zijn. We hebben er weer een. Een Ernst Moet Huilen Omdat Er Zoveel Schoonheid Is Dat Ie Het Niet Meer Aan Kan-Plek. Waarom? Ik ga niet nog eens proberen schoonheid te omschrijven. Zie Helena, voor de kenners, zou ik zeggen. Laat ik een voorbeeld geven. Een eiland, Santa Fe, met een strand, en honderden zeeleeuwen. En broedende pelikanen, en parende Albatrossen, en vooral zeeleeuwen. Niet in een dierentuin, niet achter glas, met een bordje ¨Zeeleeuwen, liones mares, niet voeren, volgende show om 5 uur", nee zeeleeuwen die daar wonen, waarbij wij op bezoek zijn, en waar ik 2 uur lang met een open mond en betraande ogen naar heb zitten kijken terwijl ze sliepen, speelden, hun kinderen voerden, toeristen de stuipen op lijf joegen met hun gegrom, betraande ogen omdat ik voor het eerst een soort van een idee kreeg hoe de wereld er ooit uit heeft gezien, miljoenen jaren lang, voordat wij langskwamen en het in een paar honderd jaar volkomen naar de klote hielpen. Zie Guayakil, zou ik zeggen. Om nog even terug te komen op mijn eventuele bespringing door de Heer; Ik vond de Galapagos juist het ultieme bewijs voor het feit dat God NIET bestaat. Als ie had bestaan, en de wereld had geschapen, dan had ie het daarbij gelaten. Dan had ie ons nooit erbij gezet om het weer te vernielen. Ik sta open voor theologische discussie over dit onderwerp, overigens.
Dat was Ecuador tot nu. Morgen vertrek ik naar de Andes, om rond te trekken, te fietsen, te raften en wie weet Cotopaxi te overwinnen, 5800 meter besneeuwde vulkaan. hmmmmmm.....
hasta Luego
ernesto