Duitsland - Hunxe

het echtpaar in de Renault Clio ziet er niet heel welwillend uit, maar ik heb even geen keuze. Er is niemand anders.

Ze zijn oud en zuur. En dat is geen waarde-oordeel. Ze zijn sowieso oud. Ik schat ze EO-jongerendag ‘40-’45, niks tegen christenen. Ook niks met christenen.

En ik heb nog nooit twee mensen zo zuur een krentenbol zien eten. Een droge krentenbol. Geen boter, of iets anders. Zie je wel: Christenen. Je mocht eens genieten. Vooral de vrouw.

De vrouw zit achter het stuur. En dat is nooit een goed teken bij oude mensen. Vraag me niet waarom, ik wil wederom niet oordelen, maar als de vrouw rijdt, zit de man meestal zwaar onder de plak.

Een vrouw die rijdt staat meestal voor een jarenlange loopgravenstrijd, die uiteindelijk door de man verloren is. Ik zou ook kunnen zeggen “door de vrouw gewonnen”, maar zoiets kent geen winnaar.

Deze vrouw heeft niet gewonnen. Ze heeft hooguit gelijk.

God wat kijkt ze zuur. Ze hoeft die krentenbol niet eens meer op te eten. Ze kan hem verteren door ernaar te kijken.

Ik besluit de man aan te spreken. Arme man. Ik zie in zijn ogen dat ie me met alle liefde wil helpen, maar dat hij de macht daartoe allang kwijt is. Maar hij knikt welwillend.

Zijn vrouw verteert onverstoorbaar verder. Van Shanghai gelooft ze geen reet, liften is een daad van Satan, twee mannen die samen reizen moeten wel homo’s zijn, kortom: Adolf Hitler had nog beter kunnen soliciteren bij het Anne Frank-huis.

Ik ben nog niet uitgepraat, of ze zegt bits: “we gaan die kant niet op”.

Ze zegt het niet eens specifiek tegen mij, of tegen haar echtgenoot. Meer tegen zichzelf. Of tegen de krentebol.

“oh nee?”, vraagt de man verbaasd.

Ze liegt dat ze barst.

“Nee”, zegt ze tegen het dashboard.

“Oh, maar…”, probeert de man nog, en even meen ik in zijn ogen een sprankje hoop te lezen dat ik de engel ben die hem komt redden uit deze levende hel.

“help me dan, lieve jongen. Zie je dan niet dat ik stervende ben? Help me. Sleur dit monster uit mijn auto. Sla haar dood met je blote vuisten. En rij met mij naar het einde van de wereld. Ik wil nog 1 keer de zon zien opkomen in de haven van Shanghai. Daarna kan ik rustig sterven”

Demonstratief trekt de vrouw haar portier dicht, en laat haar echtgenoot met een verstenende blik hetzelfde doen. Krampachtig probeert ze nog met gierende banden weg te rijden. Maar ja. Het blijft een Clio.