Oostenrijk - Rondweg Salzburg
“Können Sie lesen?”
Rare vraag eigenlijk om te stellen aan iemand die met een zelfbeschreven liftbordje in zijn hand staat. Natuurlijk kan ik lezen. Pisvlek. Ik heb toch zeker net “Golling” op een bordje zitten schrijven. Wat denk je zelf?
De vraag is duidelijk retorisch bedoeld. Terwijl de man het vraagt wijst ie naar het woordje “Polizei” dat op zijn plastic badge staat. Een badge, die hij net losjes in zijn hand hield toen ie door de berm van de snelweg onze kant op kwam geslenterd om de Dokter en mij met Oostenrijkse autoriteit van de rondweg van Salzburg af te schoppen.
Nou wilden we hier toch al weg. Waarom denk je dat we hier staan?
Hoe wanhopig moet je zijn als je “Golling” op een liftbordje zet? Niet echt een naam die past in een rijtje Amsterdam-Istanbul-Tashkent-Shanghai.
Golling. Anywhere. Neem ons mee. Weg van hier.
Maar van de agent mag het niet. Niet hier tenminste.
“Aber est is hier doch kein Autobahn?”, probeer ik nog in mijn netste Duits.
Dat had ik niet moeten zeggen. De man kijkt me aan met een uitdrukking die hij duidelijk al honderden keren geoefend heeft. Dit is zijn moment. Nu kan ie zijn autoriteit doen gelden. Eindelijk. Zijn vrouw heeft hem verlaten, zijn baas heeft hem zijn uniform en zijn zwaailicht afgepakt en hem opgezadeld met een homo-partner in een stationwagen en alleen nog een plastic badge waarop staat dat ie Polizei is. En nu staat er een opdondertje aus Holland ook nog eens op het punt om een discussie met hem te gaan voeren over waar er al dan niet gelift mag worden?! Dat nooit!
Hij werpt me een blik toe die het midden houdt tussen Clint Eastwood en Arnold Schwarzenegger, en dan spreekt ie de zin uit die hij tot dan toe jaren lang elke avond alleen tegen zijn spiegelbeeld heeft uitgesproken op zijn flatje in Salzburg-Zuid:
“Können Sie lesen?”
Terwijl de rechter wijsvinger geroutineerd en vooral niet te gretig, nee, bijna achteloos wijst op dat ene woordje: “Polizei”.
Dat is het. Meer niet. Één zin. Één beweging. En die blik.
Die blik zegt de rest.
Die blik zegt: “Als ik zeg dat je hier niet mag liften, dan mag je hier niet liften. Al was het een weiland. Al was het een bergtop. Al was het de bodem van de fockin’ Weisensee. En wees blij dat ik alleen “niet liften” zeg, want als je hier nog lang blijft staan ga ik hele andere dingen zeggen en als je het nog één keer waagt om mijn autoriteit in twijfel te trekken dan jaag ik een Oostenrijkse kogel dwars door die Hollandse kaaskop van je. Verstanden?!”
“Können Sie lesen?”
“Entschuldigung”, zeg ik alleen maar. We pakken onze tassen en gaan. Ik heb niet meer omgekeken. De man moet trots zijn geweest. Ik hoop het voor hem. Ik gun het hem. Hij had al zo weinig.