India - Kuifje in Delhi

Kuifje zit nog steeds in Delhi

  

Gestrand! Min of meer althans. Mijn camera begaf het spontaan op de eerste dag dat ik hier aankwam in Delhi, waarschijnlijk door de hittegolf die hier op dit moment heerst (45 graden in de schaduw.... ) en het leek mij dat als ik hem nog ergens wilde laten maken het dan maar hier moest zijn, in de grote stad. Ondertussen slaagt het winkeltje in kwestie er al dagen in om elke dag iets anders stuk te maken aan mijn camera, dus ik ben benieuwd hoe lang dit nog gaat duren.

 

 

Delhi dan maar. Delhi is de hel. Ik neem alles terug wat ik over Heathrow schreef, dat was een grapje. Delhi is echt de Hel.

"Daar komen de rijders afgestormd op Connaugt Place. Mario Cippolini probeert te demarreren uit de kopgroep maar wordt op brute wijze geschept door twee bussen en een taxi. Terwijl hij badend in het bloed van zijn eigen ingewanden ligt te kreperen op het kokende asfalt knijpt het peloton in de remmen en sluit de rijen. Dit zou nog wel eens een lange avond kunnen worden dames en heren..."

 

 

Roken schaadt de gezondheid? My ass! Delhi schaadt de gezondheid! Als je een week lang de stroperige lucht hier inademt hoef je maar op een wit velletje papier te hoesten en je kan je zelfportet in houtskool tekenen. En dan hou je nog genoeg over voor de Taj Mahal op de achtergrond. Ook niet zo gek als je 5 miljoen auto's, bussen en rickshaws bij elkaar gooit op een oppervlak ter grootte van de provincie Utrecht. Het woord verkeer is hier ook niet meer van toepassing. Het leeft. Het leeft een eigen leven. Het krioelt als een Duizendwielig Wezen claxonerend door de straten. Ik loop al lang niet meer hier. Hier geldt de law of the Jungle en de voetganger staat helemaal onderaan het Kaste systeem van de weg.

 

 

Ik neem alleen nog maar Rickshaws. Rickshaws zijn eierdopjes op 3 wielen met een stevige 2 tactmotor en ze worden allemaal bestuurd door moordenaars. Rickshawbestuurders zijn de roofdieren van Delhi: Ze schreeuwen, ze spugen, ze maken elkaar uit voor rotte vis, ze wringen hun eierdopjes in elk klein gaatje dat ze maar denken te zien, ze slaan allemaal hun vrouw, ongetwijfeld, mishandelen ze hun dochters en ze verkopen je ter plekke hun schoonmoeder voor 50 Ruppies en dan valt er nog te onderhandelen ook.

Als je geluk hebt spreekt je bestuurder geen woord Engels en bestuurt ie z'n voertuig terwijl ie sereen voor zich uitstaart, als je pech hebt spreekt ie een beetje Engels en blaast ie onophoudleijk totaal onverstaanbare onzin in je oor. Als je heel erg veel pech hebt, heeft ie een radio die het doet en wordt je dodentrip voorzien van een hart- en trommelvliesverscheurende soundtrack van de hedendaagse Indiase popmuziek die zojuist haar synthesizerfase is ingegaan.

 

 

Wachtend voor een stoplicht (want die hebben ze hier dan weer wel) zie ik dat naast mij een vrouw kotsend uit het raam van haar taxi hangt. Ik weet precies hoe ze zich voelt.

 

 

Ik zweet. Of nee, zweten is niet meer het goede woord. Ik ben zweet, dat komt dichter in de buurt. Ik drink 8 liter per dag en het komt er alweer uitgelopen voor ik het heb doorgeslikt. Ken je die striphelden in het wildewesten die worden doorzeefd met kogels en vervolgens een glas whisky achteroverslaan zodat het door de kogelgaten meteen weer naar buiten loopt....zo voelt het een beetje.

 

Ik drink vooral water en chai. Chai is een heet brouwsel van theedrap, melk en suiker, en is de benzine van de maatschappij hier. Niks gebeurt hier zonder een kopje chai erbij te drinken. Eerst dronk ik het nog omdat ik ooit heb geleerd dat je warme dranken moet drinken als het heet is. Maar bij deze temperaturen maakt het niet meer uit of je ijswater of kokend lood drinkt. Dood ga je toch.

 

 

Nu is het drinken van chai vooral een goed excuus om praatjes te maken met de lokale bevolking. Soms gaat zo'n gesprek niet verder dan het weer en het feit dat het in Nederland, waar dat dan ook moge liggen ("Holland...ah...in America, yes?"), een stuk kouder is, maar gister leerde ik bijvoorbeeld van de baas van het chaitentje bij mij om de hoek, waar ik graag mijn dag begin, dat hij 4 kinderen in dienst had, allemaal een jaar of 10, of jonger, en dat hij ze tussen de 800 en 1000 Rupies betaalde. Oftewel 15 tot 20 dollar. Per maand, wel te verstaan. Of ze dan ook nog naar school gingen, vroeg ik. Hij moest een beetje lachen en zei dat hij ze zelf les gaf. Ik weet niet, volgens mij schreeuwt ie vooral de hele dag tegen ze, en nu is mijn Hindi nog niet zo goed, maar het lijkt weinig te maken te hebben met de stelling van Pythagoras.

 

 

En zo slijt ik mijn tijd hier. Ik drink wat, ik klets wat, ik lees wat, ik mail wat. Af en toe bekijk ik eens wat, zoals gister het graf van Humayan, berouwd door zijn weduwe, 9 jaar na zijn dood, ergens in 1600, als symbool voor haar liefde voor hem. Volgens de Lonely Planet een architectonische voorloper van de Taj Mahal. De foto zag er goed uit dus ik erop af. Ze vroegen wel 5 dollar entree aan buitenlanders (locals 20 Rs) maar dat was volgens hun zeggen voor het onderhoud. Ik betaal, ga naar binnen, zie meteen rechts een muur met een poort met daarchter inderdaad, een graf. Rond, 10 meter doorsnee, 10 meter hoog. Niet erg indrukwekkend, was eigenlijk mijn eertse indruk, maar, dacht ik, Ernst, niet blassé worden. Niet alles kan Angkor Wat of Pyramide zijn.

 

Dus ik ga zitten onder een boom, rook een peukje, bekijk het ding, loop er eens omheen, probeer toch nog enige bewondering op te brengen. Kortom ik hang er een minuutje of 30 rond om toch die 5 dollar er maar uit te krijgen. Je blijft Nederlander. Ik besluit maar weer eens te gaan, loop nog even door de omringende tuinen, zie een gebouwtje staan, of nee, het is meer een poort, en...he, wacht eens, wat staat daar achter.....een imposant gebouw, 50 bij 50 meter en minstens zo hoog, dat verdacht veel lijkt op de foto uit mijn LP. Heb ik gvd een half uur naar het verkeerde graf zitten staren.

 

Bij gebrek aan gezelschap mezelf maar uitgelachen.

 

 

Ik hoop maar dat ik morgen hier weg kan. Ik heb Delhi nu wel gezien. Zeker in deze temperaturen vreet deze stad aan je. Ik ben moe. Hopelijk zit ik zo snel mogelijk in de Himalaya, waar het in elk geval koeler en rustiger is.

 

Ik hou julie op de hoogte

liefs ernst