India - Kuifje in India

Lieve Allemaal

Vanuit een zinderend Delhi groet ik u allen. Veilig geland zojuist (of moet ik zeggen zojuist PAS, waarover later meer) en nog steeds niet beroofd, gemolesteerd, aangerand of vergiftigd. Wel gehasseld, lastiggevallen, zestien keer bijna doodgereden en volgens mij al een kleine darm-onevenwichtigheid opgelopen aan een dubieuze curry.

Kortom, ik vermaak me uitstekend.

De oplettende lezer moet nu zijn opgevallen dat ik eigenlijk 2 dagen geleden al had moeten landen... inderdaad. Als reizen wachten is heb ik er al een hele trip op zitten. Ik had een stopover in Londen van 7 uur, het werden er 55.....In de Teleac-cursus "Op reis met Ernst" wijs ik u hierbij op les 3: " Hoe mis ik een vliegtuig?". Ga met de metro de stad in, drink een biertje en eet een hapje met een goede vriendin, loop extatisch zingend door de stad, stap in de verkeerde metro terug, nml degene die besluit om op een steenworp afstand van het vliegveld stil te gaan voor een half uur, waardoor je precies op de deadline van exact 1 uur voor vertrek voor de incheckbalie staat waar je te horen krijgt dat je vlucht een kwartier vervroegd is. "I'm sorry sir, bt you're 15 minutes too late...".

Gelukkig hoefde ik niet uitzinnig van woede teworden, dat deed de man naast me al die in hetzelfde schuitje zat. Kon ik meteen zien hoe zinloos redeloos verbaal geweld ook al weer is. En hoe droog de Britten kunnen zijn. Na 10 minuten van orale orkaan te hebben weerstaan bestond het antwoord van de man achter de balie slechts uit "If there were any chance of getting you on that plane, sir, do you really think I would still stand here listening to your vulgair obsceneties?" Hij knipperde niet eens met zijn ogen.

Het is ongelofelijk hoe paranoide je kan worden van het missen van een vliegtuig. 2 dagen toch wel een beetje als een kip zonder kop door Londen gelopen, en gister veel te vroeg richting Heathrow vertrokken. Tenminste, dat dacht ik....veel te vroeg. Wat een hel. Ze zouden er een wielerklassieker van moeten maken: De Hel van Heathrow. Met commentaar van Jean Nelissen en Mart Smeets: "En daar komen de renners op gate 30 afgestormd. Mario Cippolini probeert te demarreren uit de kopgroep maar wordt bruut neergeknald door 2 beveiligingsbeambten uit Sussex met Uzi's. De rest vanm het peloton knijpt in de remmen en sluit de rijen. Dit zou nog wel eens een lange avond kunnen worden, dames en heren.....".

Ik ben na gister ook niet meer van mening dat ik een vlucht gemist heb. Nee. Ik vind het een presatie van wereldformaat dat het me in 2 keer is gelukt om überhaupt aan boord van een vliegtuig te komen. Nadat ik eerst anderhalf uur als een sardientje in de metro had opgesloten gezeten bleek bij de incheckbalie een groep van 12 Sikhs de Volksverhuizing van 550 n. Chr. nog eens dunnetjes over te willen doen. Alles hadden ze meegenomen, maar daan ook echt alles. Familieleden in koffers, hele huisraden in plastic tassen en uit een van de dozen hoorde ik zelfs duideljk een koe loeien. Om de voortgang nog wat extra te stagneren sprak geen van hen ook maar een woord Engels. Met als resultaat 7 lege incheckbalies, 10 druk gebarende Groundattendants en 12 stilzwijgende Sikhs de niet voor of achteruit meer wilden, wachtend op een teken van God. En daarachter stond ik.

Alsof dat nog net genoeg was begon daarna de rij bij de douane. Achter mij stond een dikke man, correctie: een hele dikke man. Ik heb iets tegen dikke mensen. Ik weet ook niet waarom, maar ze irriteren me. Vooral omdat ze geen idee hebben hoeveel ruimte ze eigenlijk innemen. De man stond zich tegen me op te rijen als een brontsig nijlpaard, en ik kon geen kant meer op. Ik wist niet uit welk land ie kwam, maar het kan nooit een land met hongersnood zijn geweest. En als dat wel het geval is was hij de oorzaak. Tot overmaat van ramp ging ook om de minuut zijn GSM af. Met de melodie van Knight Rider. Hij nam dan op, schreeuwde iets agressiefs in de telefoon, en mijn oor, en hing weer op. Er moest in elk geval al generaties lang een oorlog woeden in zijn thuisland, aan zijn manier van praten te horen. Hij vuurde zijn woorden af as SCUD-raketten. Mijn enige hoop op dit soort momenten van opdringerigheid is dat in de toekomst de mobieltjes zo klein worden dat mastodonten als deze hier de kleine knopjes niet meer kunnen bedienen met hun dikke worstvingers......

En daar stond ik dan, ingesloten, opgejaagd, voortgeduwd, leegezweet, stapje voor schuifelend stapje in de richting van metaaldetecterende Hemelpoorten der Verlossing. Terwijl om mij heen veel te dure parfummerken op meer dan levensgrote abri's probeerden mij een betere wereld aan te smeren en achter de douane het Utopia van de Tax Free Zone lonkte, waar ik 2 flessen Absolut Wodka kon kopen voor slechts 20 pond.

Ik heb het gehaald, dapper voorwaarts nu.

E.