India - Kuifje in Varanassi
Varanassi...aaaahh...als ik mezelf door de nauwe straatjes van de oude stad wurm en tussen de enorme oude en vervallen gebouwen uit het niets de Ganges opdoemt, word ik opeens geraakt door een briesje. Het glijdt langs mijn bezwete lichaam, streelt mijn gezicht als de zachte handen van een eindeloos mooie vrouw en fluistert lieflijk in mijn oor: "Welkom, Ernst. Welkom in Varanassi". Ik begrijp meteen waarom deze rivier al meer dan 5000 jaar de heiligste aller rivieren is. Dat ie ondertussen ook net zo vervuild is als het riool van Tsjernobyl mag de pret niet drukken.
Niet voor de Indiërs, tenminste. Zij baden zich in de Ganges, spoelen hun zonden weg als het stof van gisteren, ze badderen en zwemmen, dopen hun kinderen, dumpen hun doden en wassen hun kleren terwijl 5 meter verderop het vuil van een hele stad over ze wordt uitgestort. Overal staan grote schreeuwende borden om buitenlandse touristen te waarschuwen. "Bathing in the ganges is Dangerous!!" . Maar God, dat briesje......
Varanassi is een film. Een totaal onbegrijpelijke film. Ik kijk al twee dagen naar een Indiase film zonder enige vorm van ondertiteling. Ik heb wel een vaag vermoeden van de verhaallijn, maar de details ontgaan me. Baba's wassen zich, bidden, hele volksstammen met rode stippen op hun voorhoofd offeren voedsel en drank aan hun overleden voorvaderen terwijl een voorganger een constante stroom van klanken uitstoot, doden worden in kleden gewikkeld door de nauwe straatjes gedragen, gewassen in de Ganges en verbrand.
Ik sta erbij en ik kijk ernaar.
Ik zweef door de steegjes van de oude stad. Ooit was dit het Heiligste der Heiligste. Misschien is dat het nog steeds, maar dan is het wel verdomd verwaarloosd, voor een heiligdom. Het Vaticaan als Vuilstortplaats. Ooit moeten dit de mooiste kleine tempeltjes van India zijn geweest, meesterwerkjes op de vierkante meter, maar alles is vevallen, ingestort, weggevaagd door de tijd en de elementen. Waar ooit de hoogste Kastes zich verzamelden om te sterven staan nu een paar koeien en stieren met enorme ballen een beetje verveeld voor zich uit te herkauwen.
Tussen twee krotten die op instorten staan in schittert een stupaatje van nog geen meter breed, het puntdak is versierd met een houtsijwerk dat zo mooi, zo verfijnd, en zo liefdevol gemaakt is, dat ik er tranen van in de ogen krijg. Het wordt gebruikt als theetentje.
Alles lijkt op elkaar, ik zweef door de straatjes, ik glijd, ik drijf, ik trip. Ik gebruik geen drugs. (Hoewel die hier makkelijk te krijgen zijn. Om de honderd meter wordt mij elk denkbaar geestverruimend middel aangeboden, stiekem, fluisterend "Hashies, marihuana, opium, heroin" Mijn standaardantwoord is nu "What?! Hashies? But it's already 7 o'clock in the morning, I already had two.") Dit is natural high. Ik zou hier dagen kunnen blijven lopen, en alleen maar kijken, steeds weer hetzelfde straatje, dezelfde mensen, dezelfde doden, telkens weer een beetje anders. Misschien loop ik hier trouwens al dagen......
Groetjes van een zweverige maar gelukkige Ernst.